14 Şubat 2014 Cuma

Benim İnsanıma

Bazı insanlar vardır. Bir gün kendinizi artık bu insanlarla ilişkiniz kalmamış halde bulursunuz. Ölürler, kavga edersiniz ya da aranızdaki bağ ancak tamamen koptuğunda fark edeceğiniz kadar yavaş ve sessizce giderek zayıflayıp sonunda yok olur. Ama bu insanlar asla hayatınızdan çıkmaz aslında. Ya da en azından diğerleri gibi çıkmazlar. Çünkü insan vardır, unutup gidersin. Ansızın aklına geldiğinde "Vay be, ben asırlardır düşünmediğim bu insanı mı vazgeçilmez bulmuşum?" dersin. İnsan vardır, hüzün ve öfkeyle hatırlarsın. "Vay be, ben bu göte mi bu kadar bağlanmıştım?" dersin. Ama şimdi bahsedeceğim türde insanları hatırladığında muhakkak kafanda bir şarkı çalmaya başlar, ayakların ne diğer insanların ayak bastığı bu dünyaya basar ne de kendi dünyana. Ayakların ikinizin dünyasına basmaya başlar. Kalbin eski güzel bir anının mutluluğuyla dolar bir anda, kendini salak salak sırıtırken bulursun. Sokakta salına salına yürürken gözlerin baktığı hiçbir şeyi görmez ilk başta. Sonra yavaş yavaş fark edersin etrafındaki artık onsuz dünyayı. Ama başını kaldırınca gördüğün ay hala ikinizin ne kadar sevsen de bir daha asla eline alamayacağın, onun kokusu içine sinmiş bir kitabı okuduğunuz ve her şeyden konuşup aslında hiçbir şeyden konuşmadığınız, dünyalarınızın adeta insan bedenine has bir tutkuyla birleştiği o gecedeki ay gibi gelir sana. Yıldızların bir güzellik yapıp şehrin pis ve zehirli gökyüzünde bile kendini göstermeyi başardığı, gece yaratıklarının sesi, tenini okşayan buğdaylardan başka hiçbir şeyin olmadığı gecedeki gibi. Senin mutluluk denen duyguyu ilk kez tattığını fark ettiğin ve ağzında çikolata eritirmiş gibi bu hissin tadını çıkardığın o gecedeki... O ayı görünce o gecenin serin meltemi çıkagelir, yanaklarını okşar ve bedenin bir sokağın ortasında dikilirken, zihnin çok uzaklardaki o anıya döner. Hayatın boyunca kalbinin kutusunda saklayacağın o anıya. Ama sadece bir anlığına, sonra bir hız treninden çıkmış gibi tekrar bin bir dertle dolu sıkıcı dünyana dönersin. Bazense bir kalabalıkta, o insan selinin ortasında, bir tutam güneşte buğday gibi sapsarı olan bakır rengi dalgalı saç görmüş gibi olursun. Ya da bir kitapçıda onun fiziğinde birini görünce kalbin bir anda hoplayıverir. Sonra sakinleşir, hiçbir şey olmamış gibi yürür geçersin. Bu belki şimdi hayatından çıkmış diğer insanlar için de olur. Ama fark şudur ki bu insanları böyle hatırlamak seni asla üzmez. En fazla suratında buruk bir gülümseme bırakır. Ve bir anlık bir "Ah, keşke bir kez daha olsaydı..." düşüncesi rüzgar gibi geçer aklından.Ama sonra yürümeye devam edersin. Eve gidip dersini çalışırsın. Çocuklarınla ilgilenir, karını/kocanı dinlersin. Ve sonra sabah kalkıp önceki gün yaptıklarının aynısını yaparsın. Ama gözlerin, kulakların hep başka bir şeyin peşindedir. Hep onu görmek istersin, o sesi duymak istersin. Ve her yerde ararsın... Ne var ki bulsan da ne o artık o'dur, ne sen artık sen, ne de hayat artık hayat.
O hayali takip etmekten vazgeçsen de bazen o gelir yine de seni ille bulur. Örneğin nostaljik zamanlarda... İlk tanıştığınız günün 4. yıl dönümü gibi. Bu tür nostaljik hislere kapılmak saçma aslında. Tarihin aynı olması ne ifade eder ki? (Kaldı ki tarih bile aynı sayılmaz ya... O zaman 10'ken 14 şimdi.) Dolunay bile yok bu gece. Ben evdeyim ve kim bilir o nerede. Ama öyle sanıyorum ki ikimizin kalbi de aynı yerde. (Aslında bu gece şiir yazacak biri varsa o olmalı ama ben de fena değilim sanırım he?) Neyse nerede kalmıştık? Heh "o hayali takip etmekten vazgeçsen de bazen o gelir yine de seni ille bulur" diyorduk. Evet nostalji saçma ama saçma da olsa oluyor işte. Bunları neden burada anlattığımı bilmiyorum. Okuyucuların neden bahsettiğimden hiçbir haberi yok büyük olasılıkla. Belki anlattığım şeyleri anlayan birkaç kişi vardır ama neticede kimse benim durumumu bilmiyor. Tabii okuyucular arasında "o" yoksa ki sanırım bu da benim yazma nedenim... Bir şekilde blogumu bulmuştur ve yazdıklarımı okuyordur diye yazıyorum belki de. Herneyse. Yani eğer okuyorsa bilmeli ki temelinde sevgiden önce çıkar yatan ilişkiler ağlarıyla sarmalanmış halde hala insanların ruh eşleri olduğuna inanmamı sağlayan tek şey onun hatırası. Belki de başka koşullarda tanışsaydık her şey mükemmel olabilirdi gibi bir laf etmeyeceğim çünkü olamayacağı çok bariz. Birbirimize bağlanmamızın nedeni bizi birbirimizden koparan şeylerdi. Eğer her şey o kadar mükemmel olmasaydı belki şu an hala iletişimde olurduk ama birbirimiz için iki insandan başka bir şey olamazdık. Bizi koparan şeyler sayesinde her şey bu kadar mükemmel gelişti ve sonumuzun böyle olacağı önceden belliydi. Böyle olduğu için üzgün değilim. Çünkü bana kattığın şeyler hala bende. Kimse de alamaz. Ve de bu dünyada yaşayan milyonlarca insanın arasında bir tanesinin benim insanım olduğunu biliyorum. Bu da her şeyden daha önemli. Tren kalkmış olabilir. Sen benden insanlar ve şehirler ve hatta yıldızlar uzaklıkta olabilirsin. Artık bambaşka bir şey olmuş olabilirsin. Ama önemli değil. Ruhun kaçmadıkta sen her zaman benimlesin ve daima da öyle olacaksın.

9 Şubat 2014 Pazar

Sürpriz Proje Teorileri

İlginç bir şekilde ölmedim arkadaşlar. Vücudum kendini aklıma her "Death Note", "10", "sürpriz proje" kelimeleri geldiğinde kalp krizi geçirmeye ama 3 Mart'a kadar ölmemeye planlamış olmalı. Benim için gönderilmiş bu hediyenin ne olduğunu görmeden ölemem. (Evren oldukça olası olan ("Oldukça olası olan". Ol ol ol. Lol.) sürpriz projenin açıklanma tarihinin ertelenmesi olasılığını ortaya koyarsa ya da daha kötüsü gerçekten kalp krizi geçirip de ölürsem fena trolleneceğim ama olsun o zaman dek hissettiğim mutluluğa değer. ^-^) Ölmediğim için kalp krizi geçirmeye alışmış olarak şimdi aklımdaki birkaç olabilecek fikrimi sayıyorum: 
Ak Liste (Olmasını İstediklerimiz) 
1- L'nin geçmişi. *Q*
2- L'nin çözdüğü başka dava ya da davalar. *q*
3- "A Day Of L" ya da "Wammy's House" one shot'larının animeleştirilmesi. *-* 
4- L ile ilgili herhangi bir şey. ^^D 
5- Another Note'un anime/manga/animasyon filmi haline gelmesi.
6- Extra Chapter'ın animeleştirilmesi.
7- Death Note 13'teki omake'lerin animeleştirilmesi. 0_-
8- Wammy's House Wammy's Boys *-*
9- Adam gibi bir oyun. 
5. maddeye dair büyük umutlarım var. *-* 

Kırmızı Liste (Olur Verdiklerimiz)
1- Light'ın shinigami olup olmadığı sorusuna yanıt veren bir bölüm.
2 - Ohba'nın Death Note taslakları. Yani bölümlerin elden geçmemiş halleri. Eminim bir sürü çok farklı sahne vardır.
3 - Death Note 13'ün 13 gerçek kısmındaki 13. maddede Ryuk'un shinigami dünyasına dönüp dönmediği ile ilgili soruya Ohba:
"Evet. Defterin sahibinin ölümünü gördü… Bununla birlikte Light'ın ölümünden sonra soruşturma ekibindeki deftere Near tarafından el konuldu ve yakıldı. Bu durumda açıkçası, o defterin gerçek mi yoksa sahte mi olduğu konusunda kesin bir şey söylenemez. Benim teorime göre Light o defteri gizlice değiştirdi ve başka bir yere sakladı. Sanırım Light'ın sondaki çabası da blöftü. Bu nedenle hala dünyada bir yerlerde bir Ölüm Defteri olabilir ve Ryuuk o bulunduğunda bir başka ziyarette bulunabilir…?" diye yanıt veriyor. Oldukça düşündürücü ha? (Not: Cevap http://nt.languor.org/deathnote/dn33.html'dan alıntıdır.) 














Kara Liste (Olmasın Dediklerimiz)
1- Operasyon merkezindekilerle ilgili bir şeyler.
2 - Serinin yeniden çekilmesi. (Sanmıyorum ama belli olmaz)
3 - Hollywood filmi ile ilgili haberler. Düşüncesi bile insanı... *brrr*

Bu kadar tantana yaptıklarına göre basit bir şey olmaz diye umut ediyoruz ama haydi bakalım inşallah. ._. Art Book falan çıkmasın da... Amin. Bu arada ilgili site: http://www.j-deathnote.com/
 Edit: Sitedeki Japonca cümlenin anlamını çözdüm. "Deftere dokunmanla anıların geri gelecek." Kesin animenin yeniden çekimi gibi bir şey olacak.

8 Şubat 2014 Cumartesi

DAĞ GİBİ ALİCE LAWLİET'İ DEVİREN HABER

ARKADAŞLAR... ŞU AN SON ANLARIM VE BLOGUMDA YAZMAKTAYIM... (DEMİŞTİM BEN BURAYA YAZARKEN ÖLECEĞİM DİYE AMA) VASİYETİMİ BURAYA YAZIYORUM Kİ ÖLDÜKTEN SONRA VARİSLERİM ARASINDA POLİSİYE FİLMİ KONUSU ÇIKACAK KAVGALAR YAŞANMASIN... İLK OLARAK İSTEĞİM BENİ L SWEATSHIRTÜMÜN İÇİNDEKİ DEATH NOTE TİŞÖRTÜYLE VE BİR L CÜZDANI ÖBÜR ELİMDE DEATH NOTE KUPASIYLA GÖMMENİZİ RİCA EDİYORUM SİZDEN. BİR DE GÖĞSÜME L POSTERİNİ KOYUN. TÜM DEATH NOTE KİTAPLARIMI EN YAKIN ARKADAŞIM YORUKO TSUKIYOMI'YE BIRAKIYORUM. ONDA VARDIR DA BENİMKİLERE DE İYİ BAKSIN DİYE. EĞER EŞYALARLA GÖMMEK MÜMKÜN DEĞİLSE ONLAR DA YORU'MUN... BAŞKA DA DEĞERLİ BİR ŞEYİM YOK. HARRY POTTER KİTAPLARI ANNEMİM. HARRY POTTER SAATİ KUZENİMİN. KİTAPLARIMI İSTEYEN ALABİLİR, YETER Kİ İÇİNDEKİLERİ GERÇEKTEN OKUYUN, SİZE BİR ŞEYLER KAZANDIRSIN. HA MEZAR TAŞIMA DA "FANGIRL OLARAK DOĞDU, FANGIRL OLARAK ÖLDÜ, L AŞKINI DA MEZARA DEK GÖTÜRDÜ" GİBİ BİR ŞEY YAZABİLİRSİNİZ. ŞU AN YAZARLIK YETENEKLERİMİ KONUŞTURAMIYORUM. DEATH NOTE'UN 10 YILINA ÖZEL SÜRPRİZ BİR PROJE GELİYOR. HEM DE DOĞUM GÜNÜMDE. AMA BEN GÖREMEYECEĞİM ÇÜNKÜ ŞU AN ÖLMEKLE MEŞGU