16 Haziran 2014 Pazartesi

Eski Dostum Acedia Geri Döndü

Hiç gerçekten hiçbir şey yapamayacak gibi hissettiniz mi kendinizi?
Ama gerçekten diyorum.
Nefes almanın bile zor geldiği oldu mu?
Çünkü şu anda bana zor geliyor.
Şu an dolaptan bir yaratık fırlayabilir.
Ve ben kılımı kıpırdatmam bile.
Sanki bin yıldan beri dünyayı sırtımda taşıyormuşum gibi hissediyorum.
Oysa bir haftadır neredeyse her gün evdeydim.
Bilgisayarda takılmaktan başka hiçbir şey yapmıyordum.
Öyleyse neden böyleyim?
Belki de okullar kapanınca artık vücudumun beni taşımasına gerek kalmadı.
Hey, vücudum, lütfen kendine gel.
İçinde hala yaşayan bir ruh var.
Hayır, şaka falan yapmıyorum, çok ciddiyim ben.
Sana iyi bakmıyorum.
Biliyorum.
Ama söz veriyorum bu değişecek.
Abur cubur yemeyeceğim.
Spor salonuna yazıldım.
Çok su içeceğim.
Bu yüzden lütfen beni yarı yolda bırakma.
Konuşurken bile yoruluyorum.
Sanırım korkunç ağrılar çekmeyen tek organlarım parmaklarım.
Burnum, dudaklarım, çenem bile ağrıyor.
Yarın annemin evine geri döneceğim.
O her zaman istemediğim halde beni yanında bir yerlere götüren,
Devamlı iş yaptıran,
Bunları yapmasa bile devamlı konuşmadığımız sürece içi rahat etmeyen kadına.
Sana ihtiyacım var.
Hem de çok.
Bu yüzden lütfen
Kıpırda.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder