2 Nisan 2015 Perşembe

Yaşamaktan başka hiçbir şeyi beceremiyorum

Yiyorum, içiyorum, çalışıyorum, uyuyorum, okuyorum, yazıyorum, çiziyorum - kendimi  zorlayarak gülümseyebiliyorum bile!  Bedenim ondan beklenen her şeyi sorunsuzca yapıyor.  Ama bu hiçbir işe yaramıyor.  Yiyorum ve içiyorum: Gereksiz yer kaplayan bir bedene sahibim. Çalışıyorum: Notlarım daima berbat. Uyuyorum: Her zaman yorgunum.  Okuyorum: Eee?  Yazıyorum: Kimsenin umurunda değil.  Çiziyorum: Berbat.  Gülümsemem... Sahte.  O kadar çok maske takıyorum ki artık taşıyamıyorum. Rol yapmaktan vazgeçtim ya da rol yapamıyorum artık. Gerçek kişiliğim/kişiliklerim ile gösterdiğim insan/insanlar arasındaki ayna çatladı ve içinden iğrenç bir şey çıktı. Neden?  Neden yapacağı onca şey varken Stephen Hawking vücudunun neredeyse tüm işlevlerini kaybetti de benim hiçbir işe yaramayan vücudum sorunsuz çalışıyor?  Neden herhangi biri onları hakkıyla kullanabilecekken yürüyen çöplükten başka bir şey olmayan ben sahibim tüm bu nimetlere? Tüm bunlar, bendeyken, işe yaramaz.  Ben de istemiyorum artık.  Her gün benden beklenen her şeyi kusursuzca yapmaktan bıktım. Ben bunu hak etmiyorum.  Buna sahip olmamalıyım.  Patlamalı-
Hayır.
Ben bir Tanrı olduğuna inanıyorum. Zihinsel olarak neden inandığıma emin değilim ama kalbimde inanıyorum.  Galiba bu inanç meselesi kalpte biten bir şey zaten.  Her neyse, Tanrıya inanan biri olarak, dolayısıyla her şeyin bir nedeni olduğuna da inanıyorum. Tıpkı ateşli bir ateist olan Stephen Hawking'in bedeninin kullanılmaz hale gelmesi ama bunun onu engelleyememesinin ve bu çalışan bedenin bana verilmesinin bir nedeni olduğuna inandığım gibi. Duygularım düşüncelerimi yukarıdaki gibi yönlendirmeye çalışıyor ama üzgünüm - mantığım ilk kez ağır basıyor.  Bir Tanrı varsa tüm bunların da bir nedeni var. Duygularım beni intihara yönlendiriyor.  Ama mantığım sayesinde bundan kurtulabilirim.
Görüyor musunuz?  İşte bu yüzden benim yazmam gerekiyor.  Yazmak amacım değil. Ama yazmamın bir amacı var.  Şu anda bu amaç kendimi kurtarmak.  Bunu sadece düşünerek yapabilirim ve düşüncelerim sadece yazarken beni doğru yola sürükleyecek bir akışa girebiliyor.
Whoa...

8 yorum:

  1. Gel anlat buraya yaz çiz bizler okuyoruz ama vücudunu işlevsiz görmek saçma açıkçası Alice. Bir keresnde serçe parmağımı kırmıştım ve inanır mısın o kırık serçe parmağı kullanamamak bile çok zor bir şey. Vücudun olduğu gibi güzel ve onu olduğundan daha güzel ve ya daha işlevli yapmak inan bana yapabileceklerin arasında. Sadece ihtimaller uzak olduğu için gözün korkuyor. İhtimallere inan Alice :/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sanırım kimse bu kadar kötü duruma düşmediği için, anlaması zor bir şey bu. Ama açıklamaya çalışayım, vücut isteyip istememekle ilgili değil bu. Tabii ki de çalışan bir beden istiyorum ama hak etmiyorum, orası doğru. Yine de mantığım hak etmesem zaten verilmeyeceğini söylüyor, demek ki bir işlevi olmalı... Ve haklısın, daha işlevli hale getirmek de elimde. Sadece o kadar işe yaramaz görünüyor ki işe yararken hayal etmesi gerçekten çok zor. ^^

      Sil
    2. Yanlız değilsin kardeşim :(

      Sil
    3. Yanlız değilsin kardeşim :(

      Sil
    4. Yanlız değilsin kardeşim :(

      Sil
  2. Anlıyorum seni. Bak o bedeni hakk etmeye çalışmakla bence. Eyer hakk etmediyini düşünüyosan her konuda elinden geleni yap. Eyer beceremezsen bile yap. Pes etme.

    YanıtlaSil
  3. Her gün insan neden var sorusunu yöneltiyorum kendime. Ne demeye sınanalım ki? Kim neden bizi sınasın? Can sıkıntısı? Çok sevdiğimiz tanrı sıkıntı mı duyuyor? Bir tanrının varlığına inanmak isterdim ama sadece insanların kalıplaştırılmış düşüncesinden ibaret bu. Gözlerimle görmezsem ve mantığıma uygun düşmezse kimse bana kanıtlayamaz. Geçmişte olan şeyler, kitaplar, bunlardan bana ne? Geçmişte olmuşlar ve eğer kendim görmemiş isem, eğer bir kanıtı yok ise, kim bilebilir ki, birinin geleceğe hazırladığı şaka da olabilir bu. Kanıtı yok. Peki o tanrı neden bize bir kanıt sunmadı? Ateist değilim, ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok sadece. İnsan da zihninde bir tanrı. Ama nereden bakarsam bakayım bu düşünceler benim için tekrarlanıyor ve paradoks olup zaman kaybına yok açıyor. Bunu yalancı canavar kimliğimle değil, sadece 13 yaşında(velet ama pişman değil) biri olarak yazdım. Cevapları da bulabilsem... Cevaplar yok. |

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Benim de şu anda din, daha doğrusu Tanrı hakkındaki düşüncelerim çok farklı, seninkilere daha yakın. Neden gerçekliğini kanıtlayamadığımız bir geçmişe itimat edelim, yalanlardan ibaret olmadığını bile bilmezken... Haklısın da. Güzel bir yorumdu bu, diğer yorumların da öyle. Teşekkür ederim. Bende kendini bulduğunu söylemişsin. Bunu pek çok kişiden duydum fakat bunu ciddiye aldığım az kişi oldu, sen de onlardan birisin. Yorumlarını okurken ben de onlarda kendimi buldum çünkü. Şaşıracak bir şey yok gerçi;sen bensin, ben senim ve biz herkesiz.

      Sil